Tanguy!
Ken je het verhaal van Tanguy?
Tanguy en de wilde jongens?
Kapitein... Kapitein.
Tanguy is niet altijd zo geweest.
Ik bedoel een jongen met één borst op een verlaten eiland.
Voor een jongen-bijna-meisje, was ik een jongen.
Een wilde en gewelddadige jongen.
Ik maakte deel uit van een bende,
samen waren het goede tijden, maar meestal slechte tijden.
Pad, onder die koude steen...
Ze waren rijk,
opstandig,
onaangepast,
en verliefd op hun literatuurdocent,
naïef gelovend dat het wederzijds was.
We wilden allemaal acteur worden.
Op een zondag voerden we een show op.
Ze dronken
om moed in te drinken,
veel te veel.
Huid van een slang,
In de ketel, kokend en bakkend...
Ik roep je op, door wat je verkondigt,
antwoord mij.
Spreek.
Eis.
Zeg, hoort u het liever uit onze monden, of uit die van onze meesters,
Roep ze. Toon ze.
Koel het af met bavianenbloed,
dan is de betovering sterk en goed.
Koel het af met bavianenbloed,
dan is de betovering
sterk en goed...
Niet zo!
Je hebt alles verpest!
Jullie zijn losgeslagen.
We stoppen.
Volgende act...
Laat me gaan!
Vanaf dit moment ging het mis.
We wilde het einde van de act bereiken, zonder aan de consequenties te denken,
we wilden indruk op haar maken.
Deze staat van trance was ons bekend,
alsof we samengesmolten waren met onze maskers.
Eén gewelddadig, onvoorspelbaar wezen.
Het was omogelijk voor ons om deze impuls te weerstaan,
we riepen...
TREVOR
De afgrond, de afgrond!
Hebben we haar vermoord?
TREVOR heeft het gedaan.
Wij niet.
Ze vroeg of we haar konden vastbinden.
Begrepen?
Eén ding is duidelijk.
Ze waren zeer verdrietig en beschaamd.
Het was een ongeluk.
Er was een schijnvertoning van een rechtszaak waarin we uitstekend logen.
En met berouw, natuurlijk.
Toevallig sprak Romuald als eerste.
Hij was de minst overtuigende van de club.
Ze nodigde ons uit om een scène uit Macbeth te spelen.
Aanvankelijk
liet ze ons drinken...
heel veel rum.
Ze zei
dat we dan beter zouden acteren
en ontspannen konden zijn.
Dus...
we deden wat ze zei.
Toen was het Huberts beurt,
de meest geheimzinnige.
Ze riep ons tot haar in een kamer, één voor één,
ik was de eerste.
Ik was dronken, mijn hoofd tolde.
Ze vroeg me of alles in orde was.
En stopte haar hand tussen mijn benen.
Ze zei: je bent zo gegroeid.
Ze liet me nog meer drinken.
Sloan was jong en de liefste van ons allemaal.
Ze vroeg me om haar te volgen
en ontkleedde me in een kamer.
Ze wilde mijn naakte lichaam zien.
Ik was te dronken om tegen te stribbelen.
Het is moeilijk te zeggen...
Ze masturbeerde me
voor een lange tijd.
Daarna...
opende ze haar mond.
Ze zei: geef me een drankje lieverd, ik hunker naar jeugd.
Jean-Louis was zeer gemeen.
Een interessante mix van zuur en melk.
Toen sloeg ze me.
Om niets, omdat...
ik haar niet aan het paard wilde binden.
Ze vernederde ons. Ze zei dat we nergens goed voor waren.
Uiteindelijk...
moesten we haar vastbinden.
Ik weet nog dat
ze hard lachte
terwijl ze plaste.
Het liep langs
haar benen en op het paard.
Het was verschrikkelijk.
Het paard werd bang
en nam de benen.
Het verdween.
Dat is alles.
Wat betreft Tanguy,
hij kwam er makkelijk van af zoals altijd... door te vluchten.
Ik herinner me niets.
Ik was te dronken.
Ze dwong ons om te drinken, dat weet ik nog wel.
De anderen hebben me later de rest verteld.
Dat is alles wat ik kan zeggen, echt waar.
Je moet me geloven.
Geloven!
Geloven?
Hun verhaal is inderdaad overtuigend
en schadelijk voor Ms Lorna Debougainville die deze jongens had ondergebracht.
Helaas zijn er geen andere getuigen.
We moeten genoeg nemen met deze ruwe versie van de feiten.
Vijf jongens, misleid door een perverse vrouw
met weinig fatsoen en morele waarden.
Met uw toestemming,
laat me deze voorgeschiedenis van deze onschuldige daders opnoemen
voordat u beslist.
Openbare dronkenschap,
godslasterende graffiti,
beledigingen naar de Faculteit toe, gevechten,
meerdere bezoeken aan bordelen,
meerdere verbanningen van scholen voor verbaal misbruik,
enzovoort.
Ik laat het verschiet gaan van huishoudelijke hulp achterwege
en ook de ongepaste gebaren.
Omdat dit niets uitmaakt.
Ik geloof dat dit is waarom
we deze groep individuelen moeten opbreken.
Of we moeten ze zeer streng disciplineren,
omdat ze alles behalve onschuldig zijn.
Ze werden gescheiden
voor een tijd, om een efficiënte en voortreffelijke oplossing te vinden.
Ze werden verenigd toen hun rijke families
een Nederlander uitnodigden
genaamd De Kapitein.
Dit keer is het menens, jongens.
Wie is die vent?
De Kapitein was vergezeld van een aangelijnde jongen,
een verleidelijk meisje,
een nukkige hond en een lading harig fruit.
In ieder geval was het meisje inclusief...
Ze zullen de eerste keer dat ze hem zagen nooit meer vergeten.
De jongens werden gedwongen om het fruit te eten
zonder enige uitleg.
Wie had gedacht
dat deze jongen, die drie jonge vrouwen bruut heeft verkracht
een school in brand heeft gestoken,
een gewillig, zingend lammetje kon worden.
De Kapitein heeft je in de gaten.
Binnenkort zing je als een kleine nachtegaal.
Kom maar op met die Kapitein.
Wat is hij, een viezerik?
De Kapitein is streng maar eerlijk.
Jij kunt het zeggen, is het een act?
Helemaal niet.
Hij leerde me om zacht te zijn,
niet gewelddadig.
Een slaaf aan een ketting, net als een hond.
Ik was ooit een hond.
Wil je wat?
Ik drink niet.
Dat is een fout, meneer.
Geen slechten dan?
Ja. De arts.
Net als wij.
Toegewijd aan plezier en kunst.
Wie is dat meisje bij je?
De dochter van de Kapitein.
Gaat ze mee met ons?
Ja.
Ik ga nu weg.
Ik ook.
Ik denk dat je wel terug kan vechten?
Nee.
Ben je dan een lafaard?
Nee.
Stop, Jean-Louis.
Wat heb je te bewijzen?
Likken.
Laat zien dat je een brave jongen bent.
Dat kan ik niet.
Stop. Hij heeft niets gedaan.
Likken.
Ik laat je zien dat het een leugen is.
Je snapt het niet. Ik ben een degelijk mens.
Degelijk? Je bent een vaatdoek.
Hij is gek geworden.
Stop met lachen, gek!
Ik kan elke gewelddadige jongen transformeren in een beschaafd en gewillig wezen.
Waarom zou je ze opsluiten?
Ze zijn geleerd,
maar toch zijn ze barbaren.
Hoe ga je dan verder? Dat is een beetje vaag.
Twee maanden op zee zonder bemanning.
Alleen de hond, mijn dochter en ik.
Een speciaal dieet, zonder vlees.
Ik heb mijn manieren.
Ik kan je garanderen dat het altijd werkt.
Maar hij kon niet garanderen
dat elke jongen de reis zou overleven.
De ouders accepteerden het risico.
Ze hadden geen schaamte.
Behalve Tanguy's moeder
die hem liever bij haar wilde houden.
Je zal me niet geloven,
maar wij vijven hebben dezelfde droom gehad
dezelfde nacht.
Denk je dat ik je achterlaat, met je broek open?
Laat je moeder je wegvliegen?
Het was mijn idee.
De Kapitein is er nog niet.
We kunnen niet naar binnen. Dit is onzin.
Maar zijn dochter wordt samen met ons nat.
We kunnen zorgen voor haar zee-egel.
De Kapitein mag lekker zijn tijd nemen omdat ik...
Goedenavond Kapitein, hoe gaat het ermee?
Jij, bijdehandje, rot op.
Er is een teveel.
Jij daar, af van die boot.
Mijn moeder heeft zich bedacht.
Ze had moeten betalen.
Ik deel vier rantsoenen nu door vijf.
We verlieten het Bourbon-eiland in de regen,
zonder tranen of enige spijt.
Ik voelde me opgelucht, vreemd genoeg.
Die smerige viezerik wenst ons een langzame dood toe.
Ik wil weggaan. Ik heb het koud.
Houd je rustig.
TREVOR zal wakker worden
en we zullen hem vermoorden.
En we drinken rum van zijn dochters kont.
Shakespeare!
Dit was niet de afspraak!
We zijn aangelijnd als honden.
Dit is voor jullie eigen veiligheid.
Ik wil niet dat jullie in de zee vallen.
We kunnen zwemmen. We zijn geen honden.
Jullie zijn pedante kleine bourgeois.
Van nu af aan worden jullie één met het schip.
Jullie werken voor haar.
Beweeg, adem, leef voor haar.
Kapitein, is je dochter ook aangelijnd?
Ik heb net zo min een dochter
als jij een haar op je kin.
Maar het meisje dat bij je is?
Droomden we?
Lokaas voor maagden.
Trek je af, wilde honden.
Droom over hoeren in de haven.
Trek je af zolang je nog kunt.
Is er iets, jonge man?
Je mag ons niet wurgen
of onze boeken wegnemen!
Degene die wil lezen
mag mij bezoeken.
Jij, Schildpadkop,
pak een emmer en was het dek.
Jij, Foetus, zet de zakken binnen.
Jij, Lieveling, lijn het touw uit op de boeg.
En jij, Idioot-van-de-groep,
blijf bij mij en leer het roer te nemen.
En ik?
Jij, Meisje...
Zing een lied voor ons.
Een zacht liedje.
Maak er het beste van, van het leven,
de zon, en zing!
Ik moet nodig, laat me plassen.
Laat me plassen!
Laat nooit het roer los!
Wat er ook gebeurt, laat het nooit los. Begrepen?
Het mes blijft daar.
Als je het aanraakt steek ik in je voet.
De eerste dagen waren het zwaarst.
De Kapitein had geen genade.
Hij stelde ze flink op de proef.
Ze richtten zich op de belangrijkste taken,
probeerden een goede show op te voeren.
Hun enige zorg
was dat de Kapitein hen onverwachts zou wurgen.
We moeten in opstand komen.
We moeten in opstand komen,
hoor je me?
Tanguy heeft gelijk.
Laten we doen wat de Kapitein van ons vraagt.
Je bent een lafaard.
Jullie zijn allemaal lafaards.
Kom op!
Doe eens je best!
Het zeil is bedekt met het haar van je voorganger
om je eraan te herinneren dat je niet de eerste of de laatste bent op deze boot.
Dat is hoe de Kapitein ons beheerste,
mijn vrienden.
Waar kijk je naar, imbeciel?
Niets.
Leugenaar. Je kijkt naar mijn lul.
Wil je hem zien?
Nee, dankuwel.
Niet zo preuts, kijk maar eens.
Het is niet de eerste keer.
Ik ontmoette een meisje in Sumatra.
De bijtafdruk van een gestoorde vrouw.
Dit is de breedtegraad en lengtegraad van een geliefd eiland.
Zo zie je maar, Schildpadkop,
dat als je iets wilt lezen, kan je naar mij komen.
Jij bent de minst verknipte van iedereen,
dat voel ik.
Als er iets achter mijn rug om wordt bedacht,
reken ik op jou.
Ja, meneer.
Sterf!
Loupia...
mijn schoonheid.
Jean-Louis nam wraak op zijn eigen manier.
Vreemd genoeg deelden we op dat moment hetzelfde verlangen...
TREVOR hielp me.
Om de Hond van de Kaptein te zijn.
Jij bent de dapperste, Jean-Louis, echt waar.
Hij... viel me aan, midden in de nacht.
Hij had jouw gezicht en ik was doodsbang.
Hij kwam vast te zitten in het touw.
Ik sprong, hij volgde me.
Het was geen goede tijd of plaats,
maar ze waren gefascineerd door zijn anatomie.
Vanaf die dag,
sprak de Kapitein nauwelijks meer.
De jongens spendeerden vele dagen in het donkere ruim,
scherp en harig fruit etend,
met weinig water,
schijtend in een emmer.
Koortsachtig
en vatbaar voor de slechtste visioenen.
Overgeleverd aan de genade van de Kapitein.
Ik kan dit vieze, harige fruit bijna niet eten.
Mijn idealen zijn weg.
Hoe kan je leven zonder idealen?
Hard worden, drinken,
creëren, godslasteren.
Het is allemaal voorbij.
TREVOR is dood.
TREVOR heeft ons verlaten.
Waarom spreek je niet, Hubert?
Waarom spreek je niet meer?
Ik denk aan de Kapitein.
Ik hoor hem lopen op het dek.
Ik voel hem ademen.
Hij is dichtbij.
Hij doet het ruim open.
De bevrijding was nog abrupter dan de straf.
Ze heesden zichzelf aan dek.
De zoute zon
omarmde hun ogen.
Zijn we al terug?
Kapitein?
Nee idioot, land in zicht.
Hun beproeving was nog lang niet afgelopen.
Een nieuw touw bond hen aan de Kapitein,
onzichtbaar, stevig en vast.
Ze keerden gelukkig terug naar het comfort van vaste land,
maar niet zonder schrik.
Het eiland leek op niets dat ze kenden.
Een onbevallige berg
bedekt met rijke en stinkende vegetatie.
Een zwarte drol bedekt met mos.
Het ruikt naar oesters.
Waar zijn we, Kapitein?
Nergens.
Bedek hiermee jullie ogen.
Snel.
Jij niet, jij sluit de lijn.
Houd het touw vast om mij te volgen.
Iets likte me!
Mij ook.
Vooruit, in stilte.
We gaan een veld trekgras oversteken.
Loop snel.
Dit eiland was zeer buitenaardig.
De vegetatie leek wel in leven te zijn,
het veld leek te slaan, zuigen en bijten
en er was een doordringende geur van oesters.
Ze leken als dwergen
op een grote vieze meid.
Omschrijf wat je ziet.
Er zijn grote varens.
Enorme paddenstoelen die eruitzien als konten.
Cool.
Hubert, verrader.
Ga door, niet stoppen.
Het is walgelijk.
Opschieten.
Doe de blinddoeken af.
Als je dorst hebt...
Als je honger hebt...
Als je gespannen bent...
Geniet ervan.
Blijf hier tot ik terugkeer.
Begrijpen jullie me? Blijf hier. Het eiland is erg gevaarlijk.
Ik weet niet wat ik hiervan moet denken.
Dus, Hubert?
Ga je niet proeven?
De Kapitein is je vriend, toch?
Het is goddelijk.
Plezier was eindeloos op dit eiland.
Ze begrepen niet waarom
de Kapitein hen naar zo'n plek had gebracht.
Was het hun koortsachtige delirium of de realiteit?
Waar ga je heen, Hubert?
Even plassen.
Hubert volgde wel zijn lid,
maar niet om te plassen.
Hij verlangde naar de Kapitein.
Later zou Hubert vertellen over zijn avontuur.
De borst van de Kapitein die door zijn shirt heenstak,
en nog belangrijker, de ontmoeting met Séverine.
Dus, William met één borst?
Ik wacht al uren op je, ik dacht dat je dood was.
Dood?
Ik lette op je nieuwe bemanning.
Waar is je stomme hond?
Ik heb hem nog niet horen blaffen.
Ze hebben hem vermoord, de klootzakken.
Ik hoop dat je wraak hebt genomen op ze.
Niet genoeg.
Ik ga ze laten zweten, ze zijn rijk, achterlijk...
Precies wat we nodig hebben.
Dit is jouw deel.
Ik heb nagedacht... ik wil meer.
Maak je een grapje? Ik doe al het werk, ik neem de risico's
en jij doet niet eens wat met je juwelen.
Ja, maar ik wacht,
ik denk en ik plan.
Vergeet niet dat je een analfabetische zeeman bent, William.
Zonder mij waste je nog steeds toiletten op de Gloria.
Dit houden we niet voor altijd vol, weet je.
Dokter Séverin's methode zal worden afgeschafd
Geloof me.
Ik heb genoeg meegenomen om te drinken, eten en roken.
Boeken, pruiken, jurken, Séverine.
Séverin, dat zei ik al.
Doe de jurk over je ene borst,
en zet die pruik in je reet.
Open de flessen. Laten we wat drinken.
Terwijl Hubert de Kapitein opslokte met zijn ogen,
waren de jongens, zeer tevreden,
weggekwijnd in het hart van het eiland.
Ja, we waren dronken,
niet in staat om te bewegen,
verslonden in onze slechte dromen,
overgeleverd aan de genade van onze meest gruwelijke visioenen.
Weet je wat ik graag zou willen, William?
Nee.
Om te vechten.
Samen?
Ik mis het vechten tegen iemand.
Intellectuele dingen worden na een tijdje saai.
Doe je niet eerst je ringen af?
Natuurlijk.
Ik heb gewonnen.
Ik zou je moeten vermoorden
en wat nieuwe gaten maken in je stomme Nederlandse lijf.
Begrijp je?
Ik kan je niet horen.
Het spijt me, dokter.
Ik verbied je verlangen, hoor je me, William?
Ik verbied je verliefdheid op mij.
Vergeet wat je hebt gezien.
Vergeet al dit vlees.
Ik heb je al gezegd...
beeld je in hoe ik vroeger was.
Hubert! De enige die ik vertrouw.
Je kunt niemand vertrouwen behalve William.
- Ik ga hem pakken... - Nee!
Hij zal deel uitmaken van de verliezen.
Zoek de anderen op en vertrek.
Houd de reis kort, William.
Vul al de zakken met harig fruit.
Je hebt vijf minuten.
Hubert is er niet.
Hij is vast verdwaald tijdens het plassen.
Jammer dan.
Vul de zakken, we gaan weg.
Waarom? Dit is het paradijs.
Jullie hebben genoeg gehad.
Opschieten!
We kunnen hier blijven.
Deze plek is geweldig.
We kunnen weigeren om aan boord te stappen.
Hij is niet de baas hier.
Wat zeggen jullie ervan?
Hubert!
Hallo Vrijdag.
Je zit vast als een vlieg in een web.
Ik kan niet ademen, help mij!
Ik zou je moeten vermoorden, Vrijdag.
Hubert! Hubert!
Ik ben Hubert.
Inderdaad.
Moet je plassen, Vrijdag?
Nee.
Geef eerlijk antwoord.
Moet je plassen?
Ja.
Plas dan maar op jezelf.
Waar wacht je op?
Stop met blaffen en gaan.
Hubert!
Ik denk niet dat ik je vermoord.
Al is het maar om William boos te maken.
De Kapitein!
Hij is niet meer een kapitein dan dat ik een vrouw ben.
Kijk je naar mijn borsten?
Ze maken me uitzonderlijk.
Wat zie je?
Een vrouw.
Je bent gefascineerd door het uiterlijk.
Hubert vertelde ze dat Séverine
als een vader werd voor hem.
Maar de Kapitein was nooit een moeder geweest voor hem.
Opstand wordt niet getolereerd.
Zodra we terug zijn, zal ik je aangeven.
Ik zeg hoe je Hubert hebt achtergelaten. Je zal worden opgesloten.
Het is nog een lange weg terug.
Hubert viel van een klif,
door zijn eigen fout en stomheid.
Nu vertrekken we snel.
Als een van jullie weigert,
stap dan over deze lijn heen.
Kom op.
Sloane.
Natuurlijk.
Romuald.
Jij ook?
Ga je hem gewoon gehoorzamen?
Nee. Ga jij ook?
Tanguy?
Laat me hier achter, ga maar!
Kom op!
Lafaarden.
Welkom aan boord, Meisje.
Dankuwel, Kapitein.
We dachten aan Hubert, alleen op het eiland.
We waren beschaamd.
Ze hebben je verlaten,
snap je.
Je kunt op niemand rekenen.
Kijk uit voor de zwarte perziken.
De Kapitein geeft die altijd aan ons...
Dat verbaast me niets.
Hij mist status en natuurlijke autoriteit.
Zeg eens. Geloven jij en je bende in God?
Nee.
Jullie zien er erg charmerend uit.
Het ruikt naar storm.
Het ruikt naar oesters.
We bevinden ons ook op een oester.
Enorm.
En ik ben de parel.
Etenstijd!
Het fruit! Het fruit!
Jullie eten later wel.
Ik ben uitgehongerd!
Stop met klagen.
Jij, Meisje,
haal het zeil naar beneden, de wind neemt toe.
De anderen, hurken en bidden!
Op de boot
bond de Kapitein hen niet vast.
Dat was zijn enige fout.
Kapitein!
Ik houd van je, Kapitein!
Houd je mond, idioot!
Niet bewegen, of ik vermoord je.
Denk je dat je me bang maakt?
Fucking Kapitein!
Denk je dat je me bang maakt?
Heb je gezien hoe we hem hebben gepakt?
Hoe ik hem heb bepakt?
Zeg dat ik TREVOR ben! Zeg het!
We gaan je recht in je hart steken!
We hebben hem, Tanguy!
Blijf stil!
Ik zei, blijf stil!
Maar wat is dit?
Wat is dit?
Het is Zwarte Tiet!
De Verschrikkelijke Kapitein.
We zullen dit vuile ding afsnijden,
tenzij je ons terugbrengt naar het eiland.
Je hebt het goed verstopt Kapitein, die prachtige tiet.
Laat me gaan,
jullie idioten!
De boot gaat kapseizen...
Dat waren de laatste woorden van onze geliefde Kapitein.
Hoe bereiken we nu het eiland?
Laat het roer niet los.
We zijn vrij!
Vrij!
Het was voordat de zaden van ons lot ontkiemden,
dat we ons onsterfelijk achtten.
We hadden één idee in gedachten...
terugkeren naar het eiland vol plezier.
Het is niets.
Een regendruppel.
We zullen onze arme, lieve ouders kunnen terugbetalen.
Het eiland!
Kijks eens wat ik heb gevonden.
We moeten Hubert vinden.
Morgen. Ik ben doodop.
Heb je de munitie gevonden?
Ja, maar geen wapens.
Op onze overleving!
We kunnen straalbezopen worden.
Ze vierden hun herwonnen vrijheid tot zonsopgang.
Het was als een voorafgaande hallucinatie.
Zout en zoet,
hard en zacht.
De meest prachtige hallucinatie.
De meest prachtige van alle hallucinaties.
Zout en zoet,
hard en zacht.
Hubert?
Hubert!
Niet zo slim meer, hè Kapitein?
Hij is dood en verrot.
Ik hoorde een vrouw gillen.
Dat ben ik...
Hij heeft een vrouwenstem.
Ik zag Hubert.
Dat was vast een hallucinatie.
Meisje.
Net als deze nacht.
We moeten Hubert vinden.
Als hij hier was, keert hij vast terug.
De Kapitein was terug,
wilde met ons spreken,
om ons te waarschuwen voor het eiland.
Nu de Kapitein dood is,
kan ik een nieuwe rol vervullen.
Luister, Meisje, ga Hubert maar vinden als je wilt,
maar wij blijven nog even hier.
Toch, Romuald?
We gaan hem samen vinden.
Tenzij je bang bent voor het eiland.
Helemaal niet.
Laten we ons verdelen!
Moed aan de ene kant.
Plezier aan de andere.
Tot ziens!
Doei!
Kijk maar naar de klif.
De klif!
Dus?
Het lijkt op de Kapitein.
Helemaal niet.
Tanguy?
Ja.
Ik heb borsten gekregen.
Wat doe je?
Zien of het waar is.
Wat gebeurt er met ons, Tanguy?
Ik weet het niet.
Het is niet waar...
Waar zocht je naar?
Zijn ze nog niet terug?
Ze zijn vast dood...
opgeslokt door het eiland.
We kunnen het strand niet verlaten.
We hadden moeten luisteren naar de Kapitein.
Hij heeft je laten lijden, is dat wat je wilde?
Ik heb spijt van alles wat ik heb gedaan sinds onze ontmoeting.
Herhaal dat nooit meer.
Nooit.
Wat is dat?
Wat heb je hier?
Laat me met rust!
Wat verstop je?
Niets! Laat me met rust.
Hij is een meisje geworden!
Een meisje met tieten en een kleine poes.
Dus, ik snap niet wat er grappig aan is?
Kom op, laat eens kijken.
Stop!
Niet slecht.
Zien jullie hoe mooi ze is, jongens?
Kom op, doe niet zo verlegen.
Weet je wat, ik ben hard.
Dit moeten we vieren.
Stop!
Gewoon even een bezoekje.
Tussen vrienden, dat is oké.
Je wilt me. Zeg het, Romuald.
Zeg het.
Kut.
Wat?
Je hebt mijn lul opgeslokt.
Mijn lul.
Een nieuwe deur is open gegaan voor je.
Wat ga je doen met je lul?
Wat moet ik ermee doen?
Het begraven met eer...
bij de voeten van de Kapitein.
Het heeft geen zin meer.
Ik wil niet doodgaan.
Niet zo.
Wie zei dat we doodgaan?
Pis op jezelf.
Tot nu toe had Tanguy er maar één.
Alles leek erop dat er een tweede zou komen.
Dus je hebt maar één borst?
Heb je het fruit gegeten, zoals de anderen?
Ja.
Vreemd, iets weigert in je.
Laat me met rust.
Dingen zullen beter worden.
Waren ze slecht, dan?
Je kunt niet zo blijven.
Hij doet me denken aan William,
hij klampte zich zo vast aan zijn mannelijkheid.
Je was de eerste die huilde toen je veranderd was, Sloane.
Ik weet het. Maar nu vind ik het leuk.
Er is niets goed of slecht,
maar het denken wel.
Wil je geen vrouw worden?
Heb ik een keus?
Antwoord maar.
Ik ben een jongen, geen meisje.
Kijk hoe mooi ze zijn.
Met hun ronde, kleine kontjes
en hun gevormde tietjes.
Ze waren geweldig.
Tanguy voelde ongerechtigheid.
Alhoewel hij er vurig om wenste
weigerde zijn lichaam
om een vrouw te worden.
Het eiland is een oester.
Enorm.
Bedekt met amfibische vegetatie.
De eeuwenoude zeemannen noemden het Jurk Eiland
omdat het mannen in vrouwen veranderde.
Het is onbekend.
Dokter Séverin vertelde hoe hij het eiland had ontdekt
na zijn onderzoek over hormonale planten.
Hij vertelde hoe hij een vrouw is geworden,
en te laat de dosering van het fruit begreep,
en overtuigde de Kapitein
om een methode te ontwikkelen voor het temmen van wilde jongens.
Ik ben op zoek naar een betrouwbare,
sterke en discrete man.
Hij vertelde dit alles, op de meest simpele manier.
Hij geloofde dat een vrouwelijke wereld oorlog en onvrede zou beëindigen.
De metamorfose van de Kapitein eindigde op wonderlijke wijze.
Haar woorden kalmeerde ze.
Hubert dronk elk woord op.
Ik bleef op het eiland.
Ik wilde de wereld niet zo confronteren.
Ik heb een wetenschappelijke dosis ontwikkeld om gedrag aan te passen.
Ik werd een met het eiland,
dat eeuwenoude geheimen aan me onthulde.
In de nacht, zingt het:
Toekomst is vrouw
Toekomst is tovenares
Hun reunie was afstandelijk en koud.
Jean-Louis was zelfs nog problematischer zo.
Dus Tanguy...
altijd weer zo timide?
De Kapitein was tot zijn dienst.
Hij was zijn pion.
Dus is het dankzij jou dat we werden geslagen?
De dokter wist niet dat de Kapitein...
Hubert vertelde al over je.
Ik was...
overwonnen.
De Dokter is ongelofelijk.
Hoezo?
Wat is zo ongelofelijk?
Waar is dat vuur voor, meiden?
We zagen de lichten van een schip.
We willen weg van dit roteiland.
Hebben jullie nagedacht over jullie acties?
Tanguy was nog niet klaar.
Ik was niet klaar.
Weet je zeker dat je zo de wereld in wilt gaan?
Hij was niet klaar om het eiland te verlaten...
om de wereld te trotseren.
En nogmaals, mijn vrienden,
vluchtte hij.
Tanguy.
Tanguy!
Laat hem.
Hij wil een vrouw worden. Hij vertrouwt het 'tussenin' niet.
Wat moeten we nu doen?
Als weggaan je keus is, ga dan weg.
Maar tezamen.
Net als een leger,
we hallucineren opnieuw.
Wil je het?
Pak het maar.
Wil je de macht?
Pak het.
Als ik je nu vermoord, wat zeg je dan, Dokter?
Mensen moeten hun vertrek voldragen, net als hun aankomst.
Rijpheid is alles.
Wil je dat ik ook kom, Jean-Louis?
Welkom bij de club.
De kogels zitten nog in mijn buik.
Wil je ze?
De rest weet je nog wel.
De hond.
De zeemannen die aan wal komen.
De zeemannen die op pad gaan.
Tanguy!
We zullen terugkomen!
We zullen je op een dag aantreffen als een vrouw,
als je ooit een wordt.
En hopen op plezier
betekent minder plezier.
En als hij geen vrouw kan worden...
word ik de Kapitein.
DE WILDE JONGENS
Pad, onder die koude steen
Dagen en nachten hebben eenendertig
Zwervend vergif krijgt slaapt,
Kookt u eerst in de betoverde pot
Gezilverd in de eclips van de maan,
Neus van Turc en Tartar's lippen
Huid van een ratelslang,
in de ketel kokend en bakkend.
Als ik jullie iets mag adviseren, dames,
wees nooit grof.